روند مهاجرت جمعیت روستایی به شهر که از دهه 1330 آغاز شده بود، پس از اصلاحات ارضي ابعاد گسترده اي را به خود گرفت. رونق شهرنشيني و فروپاشي روابط سنتي توليد در روستا بر اثر اصلاحات ارضي دو عامل تعيين کننده در روند شهر نشيني در اين دوره به حساب مي آيند( حائري،1368 : 53)، علاوه بر آن اقتصاد ايران در تقسيم بين المللي کار همانند کشورهاي  جهان سوم به شيوه تک محصولي سوق داده شد. از سوي ديگر بازار مصرفي گسترده اي را نيز براي توليدات کارخانه اي صنعتي غرب فراهم آورده بود( مشهديزاده دهاقاني، 1378: 53). توسعه شهرهاي مستقل از مازاد اقتصاد روستايي و با اتکاء به درآمد نفت باعث جذب  جمعيت به مراتب بيشتر از دوره هاي قبلي گرديد.

شهر خرم آباد نيز از تحولات مذکور بي نصيب نماند، به طوري که در سال 1345 جمعيت شهر خرم آباد 59578 نفر بوده است که نسبت به سال 1335 جمعيت آن سال به طور متوسط 4/4 درصد رشد داشته است. در سال 1355 جمعيت شهر به 104912 نفر رسيده است که رشد سالانه آن به طور متوسط 8/5 درصد بوده است. از کل مساحت ساخته شده شهر 6/8 درصد در اين برهه زماني ساخته شده است. اين گسترش فيزيکي علاوه بر رشد طبيعي جمعيت نيز معلول مهاجرتهاي روستايي مي باشد. انتقال بخشي از تصميم گيريهاي دولت در چارچوب مرکزيت استان و افزايش امکانات رفاهي، خدماتي و تجاري شهر خرم آباد را به قطب مهاجر پذيري استان مبدل نمود. در اين دوره در شمال بخش قديمي و سرتاسر محوطه غرب رودخانه تا دامنه سفيدکوه  و قسمتي از شرق شهر در مرکز تنگه به شهر اضافه شد و از چهل سال پيش به اين طرف با توسعه خيابانها، گسترش فيزيکي شهر به سرعت ادامه پيدا کرد به طوريکه محلات تازه اي مانند کوروش(اسدآبادي) و جذام شکل گرفت و در قسمت جنوبي شهر تا ميدان امام حسين(شقايق) و درامتداد محور خوزستان ادامه  پيدا کرد. روند رو به روشد توسعه افقی شهر با توجه به محدودیتهای طبیعی موجود در شهر نظیر کوههای محصور کننده شهر و رودخانه ها و تپه های گسترده در دره به عنوان عناصر ثابت و دائمی از عواملی بود که توجه به توسعه عمودی در این شهر را در اولویت قرار داد.